Zaburzenia trawienia

Zaburzenia trawienia
Skrobia, która stanowi około 70% zawartych w przeciętnej diecie węglowodanów, ulega w przewodzie pokarmowym szybkiej hydrolizie pod wpływem zawartych w ślinie oraz w soku dwunastniczym alfa-amylaz (hydroliza 1,4-alfa połączeń między 2 cząsteczkami glukozy).

Zarówno rozgałęzione (amylopektyny), jak i łańcuchowe (amyloza) formy tego wielocukru ulegają w ten sposób trawieniu do alfadekstryn, maltotriozy, oraz maltozy. Gligocukry (np. maltoza) uwalniane ze skrobi przez alfaarnylazę, a także inne dwucukry, jak laktoza i sacharoza, ulegają dalszej hydrolizie do odpowiednich jednocukrów (glukoza, galaktoza, fruktoza) pod wpływem swoistych aminosacharyd (maltaza, laktaza, sacharaza), znajdujących się w zwróconych ku światłu jelita biegunach komórek błony śluzowej jelita cienkiego. Wchłonięciu i metabolizmowi podlegają tylko jednocukry. Zaburzenia w trawieniu i wchłanianiu węglowodanów podzielić można na następujące grupy: 1. Niedobór wydzielania alfaamylazy przez trzustkę. Najczęściej pojawia się on w przebiegu przewlekłych chorób trzustki (przewlekłe zapalenie, mukowiscydoza, rak). Opisano także rzadkie wrodzone postacie niedoboru alfa--amylazy u osób z niedorozwojem tego gruczołu. 2. Niedobór jelitowych dwusacharydaz. Na pierwszym miejscu wymienić należy niedobór laktazy. Jest on często spotykany. Występuje u około 3—19% populacji europejskiej. Jego przyczyną może być uwarunkowanie genetyczne; częściej — wytwarzanie laktazy przez enterocyty ulega uszkodzeniu w przebiegu chorób zapalnych jelita cienkiego.